حالا قهوه را روی میزم گذاشته ام و موسیقی دوباره برای صدمین بار همان چیزها را تکرار می کند . اتاق کناری هر لحظه به یک رنگ در می آید و صداهایش عجیب تر می شود . کمی از قهوه خوردم و به خودم چیزی گفتم که نشنیدم .
مجله ی هفت – شماره ۴۱ – یک فنجان قهوه – مهدی فاتحی
دستهبندی: دستهبندی نشده
نظرات (۰)
